X
تبلیغات
رایتل

مکاشفات یک لیلی گمنام

اینجا خودِ خودم هستم

پنج‌شنبه 30 اردیبهشت‌ماه سال 1395 ساعت 12:13

سفرنامه هند - قسمت دوم: مردم نامه

ارتباط با هندی‌ها ارتباط عجیبی بود. چند نفر رو ‌باهاشون راجع به مسائل مختلف حرف زدم که خیلی هندی‌ها رو ‌برام ماندگار کرد دوست دارم راجع بهشون بنویسم.


۱- توی لابی هتل دهلی با یه تور لیدر هندی که مرد میانسالی بود آشنا شدم که اکثر کشورای دنیا رو ‌دیده بود و برنامش بود بیاد ایران که بتونه از چین و کره تور بیاره ایران. برام از مشکل پاسپورت ایران و اسرائیل گفت که اگر ایران بیاد بعدش نمی‌تونه بره اسرائیل ولی برعکسش مشکلی نداره. راجع به همه‌چیز سریع و تند ازم پرسید و خیلی سریع دوست شد و شروع کرد آمار گرفتن ... بدون هیچ پیش‌زمینه ای همون وسط لابی غیر مستقیم پیشنهاد دوستی داد که‌سریع ریجکت شد. :))))


۲- برای گرفتن جواب آیلتسم احتیاج به شماره پاسپورتم داشتم، رفتن رسپشن هتل تو آگرا و خلاصه گفتم که شماره پاسم رو می‌خوام‌ به چه دلیل، پسری که مسئول پاسپورتا بود اولش کلی تعجب کرد ولی در نهایت ایستاد تا نمره‌ام رو گرفتم و کلی برام‌ذوق کرد. بعد حرف از مهاجرت شد، گفت کجا می‌خوای بری؟بیا هند درس بخون، بیا کمکت کنم بورسیه بگیری و ... :)) بعد وقتی عکس با حجاب پاسپورتمو دید تعجب کرد که چرا روسری سرم نیست و اینکه با روسری جوون ترم. کلی راجع به رفتن از کشور خودمون حرف زدیم و آخرش برام آرزو کرد یه جایی برم که شاد باشم. 


۳- توی مغازه ای توی جیپور، در حال چرخ زدن یک نفر که به عنوان راهنمای مغازه سنگ‌فروشی بود ا.مد جلو‌و‌راجع به یه زوجی که با تور ما بودند حرف زد، بهش گفتم طالع من هم می‌تونی بگی؟ گفت زوجت کو، گفتم ندارم، یعنی نمیشه؟ گفت چرا میشه. چه چند لحظه ای بهم از بالا تا پایین و‌صورتم نگاه کرد و گفت: 

- سفر زیاد دوست داری؟ شادی؟ 

- آره

- تو آدم دنبال کارای جدید و هیجانی. ازدواج می‌کنی و ۲ تا بچه خواهی داشت. یه مرد خوش‌اخلاق ولی یادت باشه با کسی ازدواج کنی که پرانرژی باشه و‌شادت کنه وگرنه دلت می‌گیره. برای تو تفریح و شاد بودن از همه‌چیز حیاتی تره. بعدش کلی راجع به چاکراها و‌علت اینکه چرا اون رنگ‌قرمز رو‌می‌زنن‌به وسط پیشانی و اینا حرف زدیم و در آخر سر همدیگرو در آغوش گرفتیم ولی انقدر این‌کارو ‌با تمام وجود انجام داد که انگار دوست صمیمی هستیم که واسه من خیلی غیر منتظره و دلگرم کننده بود 


۴- توی جیپور، مراسم نامزدی توی هتل برقرار بود که ما رفتیم   ببینیم و خیلی هم تحویامون گرفتند. خانواده ها از خانواده‌های مرفه و بافرهنگ بودند. در طول مراسم یه خانم جوون گشاده‌رو که از اقوام نزدیک داماد فکر می‌کنم بود تمام مدت می‌چرخید و مراسم رو به صورت نامحسوس و محسوس مدیریت می‌کرد. از اینکه کی بره کادو‌بده، چجوری عکس بگیرند، کی آدما برقصند، چطوری آهنگ عوض بشه، همه رو ‌به شام دعوت کنه، رقص‌های تکی رو هدایت کنه و .... اول عروسی موهاشو که معلوم بود سشوار کشیده باز بود، ولی وقتی افتاد به تب و تاب هماهنگی، یه گیره پیدا کرد و موهاشو جمع کرد.  نکته جالبش وقتی بود که وسط همه شلوغی‌ها یه‌دفعه پسر کوچیکش خوابش گرفت و همسرش که نمی‌تونستم بچه رو جمع کنه اومد بچه ۳ ساله ‌رو داد بغل مامانش، درحالیکه مامانش همچنان به مدیریتش ادامه می‌داد. به قدری حس توانایی مدیریت و‌رهبری این زن زیبا و تأثیرگذار بود که نمی‌تونستم چشم‌ازش بردارم. وقتی یه گوشه با بچه‌ ای تو‌بغل ایستاده بود و مراسم رو‌ کنترل می‌کرد و در عین حال دخترش رو‌ راه می‌ا‌نداخت که بره شام بخوره، توانایی و ‌زیبایی زنانه‌اش واقعا دلفریب بود. 


۵ - موقع برگشتن از عروسی به اتاق توی آسانسور یه پسر جوون هندی هم سوار آسانسور شد، وقتی دو کلمه حرف زدیم بهمون گفت:

- شما ایرانی هستید؟

- بله. از کجا فهمیدید؟

- از آهنگ حرف زدنتون. من فارسی به گوشم آشناست.

- چه جالب!! از کجا؟

- من با مخملباف کار کردم!!!! 

از این عجیب‌تر نمی‌شد. یه پسر ۳۰ ساله هندی، نقاشی خونده، کار طراحی صحنه انجام میده، مخلباف، دختراش و مجید مجیدی و کیارستمی و مانیا اکبری و فیلماشون رو می‌شناخت و کلی از ایران می‌دونست. باهاش رفتم رو پشت بوم هتل و کلی حرف زدیم. فرداش هم باز دیدمش چون تو هتل برای یه پروژه فیلم‌سازی کار می‌کردند. با هم راجع به هند، روابط زن و مرد، دین، هنر، خانواده، فرهنگ، ایران، حتی شباهت من به مانیا اکبری و ... حرف زدیم. خیلی علاقه‌مند به ایران و خیلی باز و مهربون بود. انقدر که راحت با این آدم حرف زدم تو ایران با هیچ پسری در برخورد اول حرف نزده بودم. 


۶- توی دهلی روز آخر توی یک فروشگاه لوازم بهداشتی و آرایشی مشاور ارشد فروشگاه که یه خانوم جوون بود اومد و کلی راهنماییمون کرد، خانومی که ارشد تجارت و بازرگانی خونده‌بود، ۳ تا دختر داشت که سومیش ۱۳ ۱۴ سال سن داشت و همراه مامانش بود و مامانش در عین حال که حواسش به ما و مشتریان و‌فروشگاه بود، حواسش بود میزان بازی دخترش با تبلت رو هم کنترل کنه و باید دخترش رو‌مدرسه ببذه و آخر سر دو‌تا لاک هم کادو خودش از ماشینش آورد و به ما هدیه داد. باهاش کلی راجع به بچه و تحصیل و کار حرف زدم. حس خیلی خوبی از تلاش رو بهم می‌داد، از خواستن، از بدون صدا و حاشیه کار کردن و موفق بودن. خیلی دوست‌داشتنی بود برام.


۷- سر یه چهار راهی عین چار راه استانبول ایستاده بودم که برم پولمو چنج کنم و‌برگردم که به پسر سیک اومد سمتمو و بهم دست داد و‌ گیر داد که یک دقیقه وقتتو بده ضرر نمی‌کنی. خلاصه وسط چهار راه استانبول دهلی!!! واستادیم تا اون یه کاغذی رو توش یه چیزی نوشت و گذاشت کف دست من، بعد با دوتا سوال از من خواست که از بین سه تا عدد یکی رو انتخاب کنم و وقتی انتخاب کردم، دستمو باز کرد و کاغذ کف دستمو خوند که توش عدد انتخابی من بود !!! ... بعد از اینکه خندیدیم و حرف زدیم باهام دست داد و رفت!!! و من موندم و علامت سوال که چرا؟؟؟


هندی‌ها مردمان عجیبیند. هرجا که می‌دیدن تنهایی یا لبخند می‌زدی بهشون پیشنهاد عکس گرفتن باهاتو مطرح می‌کردند. این اتفاق شاید روزی ۷ یا ۸ بار می‌افتاد. خیلی راحت و‌سریع وارد صحبت می‌شدند و‌از هر دری حرف می‌زدند و‌سراغ سوال‌های شخصی می‌رفتند. هندی‌ها به راحتی بهت محبت می‌کردند اگر دلشون می‌خواست و مهربونی و لطفشونو بهت نشون میدند. یه طبع خاصی در مهمان‌نوازی دارند، شاید نزدیک به طبع ما نسبت به توریست‌های خارجی و این هند رو دیدنی می‌کنه.

برچسب‌ها: سفرنامه، هندوستان، مردم‌نامه، مردمان، ارتباط
پنج‌شنبه 2 اردیبهشت‌ماه سال 1395 ساعت 13:28

سفرنامه هند - قسمت اول

سفرنامه هند - قسمت اول


اولین سالی بود که عید ایران نبودم، حس عجیبی بود برام. هند هم مقصد متفاوتی بود. کشور غذا، رنگ، رقص و شادی. خیلی چیزا در مورد هند میشه گفت، من نکاتی که برای خودم جالب بود رو ذکر می‌کنم.


مردمان هند خونگرم‌اند و عاشق اینکه باهاشون حرف بزنی، ازشون ‌عکس بگیری و حتی از تو عکس بگیرند، لذا راحت میشه باهاشون قاطی شد، حتی به راحتی در مراسم عروسیشون شما رو ‌می‌پذیرند که اگر فرصتش محیی ( مهیا درسته!!) بشه خیلی قشنگ و خوشرنگ و لعابه. هرچی سطح سوادشون بیشتر باشه تمایلشون هم بیشتره برای حرف زدن. من به عنوان یک آدم عاشق حرف زدن با هرکس تونستم حرف زدم و با هرکس انگلیسی حرف زدم هیچ محدودیتی نداشتند و چندبار شنیدم تو اولین ایرانیی هستی که انگلیسی انقدر راحت حرف می‌زنی. شاید چون ایرانی‌ها اهل معاشرت با غیر نیستند. فقط ۳ نفر رو‌دیدم که در مورد ایران اطلاعات داشتند. اکثراً و به خصوص مغازه‌دارها فقط می‌دونند ایرانی‌ها زیاد خرید می‌کنند. به خاطر اشتراکات با فارسی گاهی حرفای شما رو می‌فهمند و‌ بهتون جواب می‌دن به خصوص مغازه‌دارها؛ سیک‌ها و زرتشتی‌ها جزو‌ طبقات مرفه هند هستند. تعدادشون خیلیی کمه ولی حضور قابل توجهی در تقسیم ثروت دارند.


برداشت من این بود شادیی که در مورد هندی‌ها گفته می‌شه، حاصل از پذیرششون در قبال کلیه مسائل. با چند نفر که حرف زدم، هیچ‌کس سعی نمی‌کنه از طبقه خودش خارج ‌بشه و کاملا به وضعشون راضیند. تنها چیزی که دیدیم یک تظاهرات دانشجویی بود برای دریافت سوبسید. در مجموع مسائل کمی انگار اذیتشون می‌کنه. رقابتی بین طبقات نیست و برای همین هرکس با هر فرهنگی اونجا بی‌مشکل زندگی می‌کنه. طبقات هندوها که خیلی زیاده و هر‌کدوم در ظاهر نشانه‌ای دارند مثلا هندوی پنجابی، هندوی راج‌پوت و ... خانواده ‌های هندی پر جمعیت اند، در تمامی اقشار تعداد فرزندان کم نیست. نکته دیگه اینکه چندجا خشونت نسبت به زنان رو دیدم توی خیابون با رفتارهای تند و‌ خشونت فیزیکی که البته بین طبقات مرفه و به نظر تحصیلکرده‌ها نبود. از دو نفر پرسیدم گفتند توی شهرهای کوچک‌تر است و بد و خوب داریم و از این حرفا. توی هند خیلی زود ازدواج می‌کنند و ‌بچه‌دار می‌شند و این ربطی به طبقه و مسلک نداره.


غذاهاشون متشکل از سبزیجاته و انواع طعم‌ها. تندی غذاها کاملاً یک طیفه، یعنی غذای غیر تند و خیلییی تند پیدا میشه و میشه‌ امتحان کرد. تندی رو معمولا با یک طعم دیگه مخلوط می‌کنند و این دلپذیرش می‌کنه. من به عنوان کسی که اصلا غذای تند نمی‌خوردم. ‌از غذاهاشون لذت بردم. به نظرم می‌آد کلاً مردمان کم خوراکی هستند و حجم غذاهاشون زیاد نیست و چون متشکل از سبزیجاته برای ذائقه ایرانی سیر‌کننده نیست. گوشت گوساله اصلا ندارند و ‌فقط در ۳ ایالت گوسفند می‌کشند. برای خوردن پروتئین بیشتر میشه روی مرغ حساب می‌کرد.


هتل‌های هندی ستاره‌شون میلنگه، یعنی هتل ۵ ستاره پلاس معادل ۵ ستاره است و قص علی هذه. نت خیلی گرونه و بعضی هتل‌ها نت رایگان ندارند و هزینه اش هم بالاست از ۱۲ ساعت پیوسته ۱۸ هزار تومن تا ۲۴ ساعت پیوسته ۵۰ هزار تومن. قدرت برق ضعیفه و وسایل برقی دیر شارژ می‌شند.


مسأله بهداشت یه کم پیچیده است. توی شهرهای بزرگ مثل دهلی و جیپور، به غیر از مناطق خاص باقی شهر نسبتاً تمیز بود. در مناطقی که طبقات خیلی پایین زندگی می‌کنند ولی وضع کاملا فرق می‌کنه. حتی دستشویی گوشه خیابونه و این گوشه خیابون می‌تونه سر یه چهار راه باشه. علی‌رغم‌ وجود رنگ و تنوع در پوشش، در طبقات پایین بهداشت کلاً دغدغه نیست. تا ۴ روز بعد از جشن هولی یا همون جشن رنگ، همچنان آدم‌های رنگی با لباس‌های رنگی رو می‌دیدیم، یعنی ایده‌ایی برای دوش گرفتن و لباس عوض کردن نداشتند؛ ولی در مراکز تجاری و اداری شهرها، آدم‌ها با پوشش‌های معمولی‌تر و کاملا آراسته بودند. مسأله آلودگی معضل در شهرهای کوچیک و حاشیه شهرهای بزرگ هست. این تفاوت بین آگرا و‌ دهلی و جیپور بود. آگرا کوچیک‌تر و کثیف‌تر بود. ولی در عوض دستشویی‌ها حتی در اقامتگاه‌های بین راهی هم اکثرا تمیز اند.


در خصوص نظم، هم شرایط عین بهداشته، در شهرهای بزرگ و خیابان‌های اصلی بهتره. توی هند وحشتناک همه بوق می‌زنند. ولی برای خودشون اصلاً اعصاب خورد کن نبود. البته الان فهمیدم حس توریست‌هایی که به ایران می‌آیند در خصوص ترافیک و نظم‌شهری چیه، هرچند که واقعا شهرهای هند قابل مقایسه با شهرهای ایران نیستند. در کل، یه شلوغی دائمی در همه شهرهای هند هست.


همزیستی مسالمت‌آمیز عجیبی با حیوانات دارند. همه جا سگ، کبوتر، سنجاب، میمون و گاو و حتی فیل و شتر و گاهی طاووس و گراز رو میشه دید. البته در مراکز شهر و شهرهای بزرگ گاو و میمون کمتر بودند ولی همیشه هوای حیوانات رو دارند. ‌ظرف شیر یا دانه یا ظرف آب برای حیوانات رو در سطح شهر می‌شد دید، حتی برای موش‌ها. ولی بهداشت و نظارتی بر هیچ حیوانی نیست و اگر ناقل بیماری باشه، خب هست.


در بناهای تاریخی رد پای هنر اسلامی و ایرانی به وضوح و زیاد دیده می‌شه ... در واقع اکثر بناها به دست مغول‌ها و بعد از اسلام ساخته شده‌اند. ولی فارغ از اونها، تقریبا یکی در میون در هر کوچه‌ یا گذر یا خیابانی زیارتگاه‌های هندوها در سایزهلی مختلف هست، حتی در بین مزارع کشاورزی در روستاها گله به گله معبد دیده میشه. معابد تمیز و رنگی رنگی اند و یه گنبد بیضی طولانی دارند در مقایسه با گنبدهای گرد ایرانی. مسجد هم در همه شهرها هست و صدای اذان هم گاهی شنیده می‌شه. البته هندوها به شدت برای حفظ مسلک به تبلیغ روی آورده اند و‌بزرگترین معبد هندوها در شهر دهلی ۱۰ سال قبل بنا شده که بسیار بسیار بزرگ و خاص و دیدنیه و اجازه ورود دوربین و موبایل هم به هیچ‌کس داده نمیشه


هند کشور جالبیه. پر از صنایع دستی مختلف، دستفروش‌های قالتاق، رنگ، ادویه، رقص و آواز، توریست، حیوون و .. که به یکبار دیدنش خیلی می‌ارزه.


در مورد تجربه‌ام با آدمهاش بعدا باز هم می‌گم

برچسب‌ها: سفرنامه، هندوستان، سفر
شنبه 14 فروردین‌ماه سال 1395 ساعت 09:10

روز از نو، روزی از نو

سال ۹۵ دیگه رسماً شروع شد. اولین روز کاری کشور. انتهای ۹۴ پر استرس گذشت ولی نتیجه همه اتفاقات برای من خوب بود و سال ۹۵ رو با انرژی و پر امید و شاد شروع کرده‌ام.ولی در اولین روز کاری خیلی‌هامون دوست نداریم دوباره برگردیم‌ سر روال قبل، پا رو  که از خونه می‌ذاریم بیرون، توی سرمون می‌گذره: روز از نو، روزی از نو ... به نظرم میشه این« روز از نو، روزی از نو» رو جور دیگه توصیف کرد. اینکه روز جدید و متفاوت، روزی و دریافتمون از جهان هم جدید و متفاوت ...‌ 


در آستانه آغاز فعالیت‌های کاری و اجتماعی برای همه روز نو و ‌روزی نو آرزو می‌کنم.

برچسب‌ها: شروع، تغییر، جدید، تلاش
یکشنبه 1 فروردین‌ماه سال 1395 ساعت 20:17

سال بهتری بسازیم

روز نو از سال نو ... 

برای خودم و همه آرزو می‌کنم سال بهتری رو‌برای خودمون بسازیم. با تلاش، با استقامت و صبر، با کنترل هیجان‌ها و تصمیم‌گیری‌های منطبق بر منطق و حکم عقل و کمتر سخت‌گیری بابت فروع زندگی... آسون نیست ولی غیر‌ممکن هم نیست ...

جمعه 12 تیر‌ماه سال 1394 ساعت 01:49

چرخش دنیا

این مطلب رمزدار است. در صورت نیاز رمز آنرا از نویسنده مطلب دریافت نمایید.
رمز عبور:
1 2 3 4 5 ... 25 >>